| Weszliśmy w chlupiący Skagerrak, kłaniały się fale w pas, | a E7 | |
| Jacht leciał jak szalony ptak, był blady każdy z nas. | C G C G a E7 a | |
| Pękały nam żagle tu i tam, rąbał po łajbie grad, | a E7 | |
| I tylko jeden został nam sztormowy grota płat. | C G C G a E7 a | |
| | | |
| Ref.: | | |
| Szarpnijcie go chłopcy z całych sił, | C G C G | |
| Szarpnijcie go jeszcze raz, | C G C E7 | |
| Niech serca pompują krew do żył, | a E7 a d | |
| Ostatni to żagiel nasz. | a E7 a | |
| | | |
| Zdzierały nam szoty skór z rąk a wicher posiłki słał | | |
| Gwizdały wanty szantę swą, za szkwałem pędził szkwał, | | |
| I Neptun nie kochał nas w ten czas, cholernie się wtedy wściekł | | |
| Swą mokrą łapą raz po raz uparcie walił w dek | | |
| | | |
| Ten kadłub dziurawy wodę brał, Jak grom spadło na nas to | | |
| I koleś mój przy pompie mdlał, cucili wszyscy go | | |
| A stary zaryczał - żywiej tam, musimy wykonać zwrot | | |
| Choć wszystkie żagle zdarło nam, to jeszcze został grot. | | |
| | | |
| Pozostał za nami Skagerrak, mordęgi nadchodzi kres | | |
| Lecz nie zapomnieliśmy jak zatańczył z nami bies | | |
| Gdy stary do góry palec wzniósł to każdy zrozumiał w lot | | |
| Nad nami w naszych oczach róśł wydęty dumnie grot | | |
| | | |
| Aż w końcu nadeszła chwila ta, gdy żagiel do wora wlazł | | |
| Na katarynie łąjba szła i portu już witał nas | | |
| I każdy ten wór poklepać chciał nim skrył go bakisty mrok | | |
| Bo tyle nam nadziei dał kochany dzielny grot. | | |
