Na wstępie trochę historii i opisu co to są szanty i czemu służyły. Szanty były XVIII i XIX wiecznymi pieśniami pracy śpiewanymi na żaglowcach. Ich narodziny datuje się na XV i XVI wiek – okres rozkwitu morskiej żeglugi. Wykonywane były podczas pracy marynarzy w celu synchronizacji czynności wykonywanych przez nich. Śpiewali je sami wykonujący pracę, a jeśli była taka potrzeba to ton nadawał szantymen, a odpowiadał chór pracujących. Nazwa szanta pochodzi od angielskie słowa „chant” określającego monotonny sposób śpiewania. W zależności od wykonywanych czynności szanty posiadały swoje konkretne prędkości, podziały rytmiczne i akcenty. Inne były używane podczas rwania kotwicy, inne podczas załadunku towarów, inne podczas wyciągania żagli lub pracy przy pompach. Stąd można wyróżnić ich podział na fałowe, kabestanowi, kotwiczne, pompowe i wiele innych. Cecha charakterystyczną tekstów szant była ich sprośność, a imiona kobiet najczęściej tych z portu nadawano szczególnie ciężkim przedmiotom które trzeba było przesunąć, ruszyć lub wciągnąć. Oprócz szant można także wyróżnić wśród piosenek żeglarskich także pieśni kubryku – ballady śpiewane w wolnych chwilach, pieśni z mesy – śpiewane przez oficerów. Obecnie terminem szanty określa się wszystkie piosenki związane z tematyką żaglarską. Opis czym były prawdziwe szanty, można znaleźć w książce Marka Szubrawskiego „Szanty i szantymeni – ludzie i pieśni dawnego pokładu”. Zawarte są w niej dokładne opisy sposobów ich wykonania oraz ich historia. Poniżej dla zainteresowanych biblioteczka piosenki żeglarskiej, która w miarę czasu mam nadzieję będzie się powiekszać.